Lastryko waw pl wykorzystuje pliki cookies.
ROZUMIEM
zadzwoń do nasTerrazzo
Warszawa

Terrazzo- weneckie podłogi dekoracyjne- wylanie posadzki lastriko

Historia posadzki terazzo

Terrazzo w Polsce nazywane lastrykiem (lastriko) zostało wynalezione w początkach Imperium Rzymskiego.
Pracownicy kopalni marmuru zmieszali kamienie marmurowe, glinkę ochry z naturalnym cementem wulkanicznym i uzyskali w ten sposób w miarę łatwo ścieralny, kolorowy beton.
Posadzka terrazzo z betonu lastrykowego służyła im do utwardzania podłoża w ich domostwach i chodników prowadzących do nich. Zapewne dopiero po kilku latach od aplikacji, w miejscach wydeptanych ścieżek, ujrzeli efekt sztucznego kamienia, czyli właśnie posadzki lastrykowej.

mozaika lastryko podłoga opus signinum

W czasach rozkwitu Imperium Romanum posadzki terrazo były wykonywane w technice Opus signinum- mozaiki lastriko, w której dekoracyjne kamienie w dużej części były kładzione każdy z osobna.
Dzisiejsza technologia wytwarzania posadzki terrazzo ma swój początek na przełomie XIII i XIV wieku w Wenecji.
Włoscy lastrykarze przyspieszyli proces instalacji posadzki rezygnując z wykładania podłogi osobnymi kawałkami kruszywa na rzecz rozsypywania grysu marmurowego i wciskania go w barwną zaprawę wapienną (dziś cementową).

Montaż lastryka włoskiego

weneckie lastryko sypane

Prawidłowe odtworzenie/ wylanie ozdobnej, odpornej na ścieranie posadzki, noszącej nazwę terrazzo inaczej zwaną "weneckim lastrykiem", szczególnie w klasycznej technice "seminato", to proces bardzo złożony i obejmuje kilka etapów pracy. Począwszy od analizy kruszywa (stratygrafia) użytego do lastriko, poprzez identyfikację materiałów stosowanych na spoiwo, do technik aplikacji stosowanych, przez pierwotnych wykonawców, do jej budowy.

Stosując metodę inwazyjną/ odkrywkę, mamy przegląd przez wszystkie warstwy wylewki, czasami z wyraźnym zaznaczeniem zmiany wielkości i koloru grysu marmurowego, innym w podbudowie, a innym w toppingu, bądź warstw nasączonych woskami, olejami, impregnatami

odspojony fragment posadzki pozwala poznać budowę podłogi

Używając metody nieinwazyjnej, zawsze należy zaczynać od oczyszczenia fragmentu odtwarzanego "weneckiego lastryka" poprzez mycie detergentami, później rozcieńczalnikami, a następnie szlifowanie tarczami diamentowymi o grubym ziarnie, tak aby fragment kontrolny pozbawiony został zabezpieczeń hydrofobowych w postaci wosków, olejów, pokostów.

Dalsza obróbka polega na usunięciu rys po szlifowaniu i doprowadzenie lastriko do stanu satynowego połysku. Gładkość oczyszczonego fragmentu powinna być naturalna, bez lustrzanego odbicia. Prawidłowo spreparowane podłoże pozwoli na optymalny dobór kruszywa i spoiwa dla naprawianego fragmentu terrazzo.

kruszywa mają różne frakcje wielkości

Przy doborze kruszywa, jego stosunku, grysów jasnych do ciemnych, warto wyznaczyć foremny fragment (np.15x15cm bądź większy) oczyszczonego poprzez szlifowanie i zliczyć ilość grysu jasnego, ciemnego, pośredniego i wypełniającego (często w historycznych posadzkach używano grysów drobno mielonych jednak niebędących jeszcze mączką skalną).

Tworząc dokumentację fotograficzną, można na każdym fotografowanym fragmencie położyć monetę, która da nam możliwość wyskalowania kruszyw w momencie ich doboru.

Przygotowanie podłoża i układanie weneckiej posadzki ozdobnej

Historycznie podłoże dla terrazzo alla veneziana wykonywano z mieszaniny starych skutych, wapiennych podłóg, potłuczonych płytek i mączki ceglanej z kawałkami drobno tłuczonej cegły, zwanej cocciopesto. Grubość tej warstwy wynosiła około 4 cm i budowano ją jak najluźniej z kawałków o dużej średnicy.

W dzisiejszych czasach wylanie podbudowy pod nowoczesne podłogi lastryko, posadzki dekoracyjne terrazzo z grysu marmurowego, można zrobić z gotowych mieszanek cementowych np. betonu B20. Należy pamiętać by w samodzielnie wylewanej mieszance, ilość cementu nie przekraczała 400kg na m3 gotowej mieszanki. Krótko mówiąc, podbudowa nie może być "za tłusta"

wysiane lastryko - terrazzo seminato

W zależności od okresu historycznego i miejsca (miasta, kraju), w jakim podłoga była tworzona, używano różnych gatunkowo produktów. Na starannie wypoziomowany podkład rozkładano warstwę "ciasta wapiennego" lub zaczynu cementowego (ich kolor zmieniano za pomocą naturalnych składników np. glinki ochry) z drobnym grysem oraz innymi dodatkami uszlachetniającymi zaprawę, w warstwie nie mniejszej niż 1 cm i wysiewano w kolejności grubsze, średnie i drobne frakcje kruszywa, dlatego technice tej nadano nazwę seminato, innymi słowy sypanie/ wysiewanie.

Rozrzucony kamień był ubijany tzw. babami i wciskany w podłoże ciężkimi walcami, którymi rolowano podłogę. Zabiegi te powodowały ułożenie okruchów skalnych i wydobywanie drobniejszych frakcji w miejsca między grubszy grys. Utwardzoną posadzkę należało pielęgnować, na spoiwie cementowym przez około tydzień, a na spoiwie wapiennym około miesiąca. Dbano, aby ułożone posadzki były często zwilżane. By ułatwić sobie pielęgnację świeżo wykonanego terrazzo, na posadzkę rozsypywano mokre trociny, które lepiej trzymały wilgoć.

Proces szlifowania rozpoczynany był po całkowitym utwardzeniu wylewki. Do szlifowania używano kamieni, rozpoczynano od ciężkich kamieni granitowych z płaską powierzchnią ścierającą, które kładzione były na powierzchnię posadzki. W kamieniach tych były wykute otwory, przez które przewlekano liny i ciągnięto je po podłożu, ścierając lico podłogi. Do późniejszego polerowania używano coraz miększych skał: pumeksów, marmurów, wapieni.

To kiedyś, a...

W obecnych czasach używając do obróbki ściernej narzędzi diamentowych, odczekanie 3 dni i wykonanie otwarcia podłogi nie stanowi jakiegoś wielkiego problemu. Mimo wszystko, ze względu na ograniczenia surowcowe i stosowanie kruszyw innych niż tylko marmurowe, należy czasami, rozpoczęcie ścierania wierzchniej warstwy wylewki, przesunąć o dzień, dwa. Wynika to z tego, że skały takie jak granit i bazalt są dość mało nasiąkliwe, więc należy poczekać na utwardzenie otuliny cementowej wokół kruszywa.

Posadzki ozdobne zbudowane z grysu marmurowego i spoiwa cementowego muszą zostać zabezpieczone przed wnikaniem wody. Klasyczny przepis na wylanie lastryka weneckiego zalecał natłuszczenie okładziny i np. pokrycie jej olejem lnianym "na gorąco".

satynowe wykończenie podłogi jest dużo lepszym rozwiązaniem niż wysoki poler

Międzywojenna Warszawa miała mistrzów lastrykarskich, którzy w wersji "na bogato", używali do zamknięcia podłóg i ścian terazzo wosków pszczelich. Zabiegi te zmieniały czasem, może niezupełnie, ale jednak kolorystykę wykonanych okładzin np. z białej na piaskową.

Historycznie, "weneckie lastriko" nie było polerowane na wysoki połysk, wykonując wybłyszczanie dochodzono do satynowego wykończenia lica podłóg, które dawało efekt gładkości i miękkości.
Zmiana nastąpiła w latach 70, gdy wprowadzono do produkcji lastryko na bazie polimerów, inaczej cienkowarstwowe, dekoracyjne posadzki żywiczne.